Persoonlijk

Mijn moeder en de ergste ziekte die je je kunt voorstellen

1 november 2017, ik herinner me die dag nog goed. Ik liep het ziekenhuis binnen, op zoek naar de afdeling waar mijn moeder lag. Na een halfuur zoeken, vonden mijn vader en ik haar. Ik opende de deur, stapte haar kamer binnen en het eerste wat ze zei:

‘Ik heb een nabloeding. Ik moet opnieuw geopereerd worden’,

Was de dag dat alles begon.

Zomervakantie 2017

In de zomervakantie van 2017 liep ze met een enorme bult onder haar arm die operatief verwijderd moest worden. De bult zouden ze voor nader onderzoek weghalen en hiervan monsters afnemen. Er was een kans, dat het iets kwaadaardigs zou zijn. We bleven positief. Al kregen we een week later al de uitslag die onze levens veranderden: mijn moeder had de ziekte, mijn moeder had K, in haar lymfeklier.

Huilen, is alles dat ik me kan herinneren die 8 november. Allemaal, mijn ouders, mijn oma en opa en ik. Ik ben normaliter absoluut geen emotioneel persoon, ik ben niet van het huilen. Maar op dat soort momenten, dan wel. Het raakte me intens diep. Op school begon ik de situatie aan te geven, en we moesten lang met elkaar doorspreken welke behandeling we in werking gingen zetten.

Silhouette of Man Touching Woman Against Sunset Sky

De behandeling

Zowel november als december draaide om mijn moeders behandeling. Welke zou aanslaan, welke zou absoluut niet werken, moest ze opgenomen worden of mocht ze naar huis. Hoe groot was de overlevingskans, hoe ver was het uitgezaaid, was het nog te verhelpen met chemo? Het zat in haar bijnieren en benen en was nog te verhelpen. Dat was toch nog een puntje van goed nieuws.

Direct in het nieuwe jaar zou ze beginnen met 6x chemo. Eerst zou ze een halfjaar in het ziekenhuis moeten blijven, maar die kuur zou niet werken, niet sterk genoeg zijn. Dus kreeg ze eentje van 6x, waarbij ze na een dagopname gewoon naar huis mocht.

beach, child, clouds

Start eerste chemo

Zodoende begon op 3 januari het lange traject van om de 3 weken een chemo. Elke keer voelde ze zich beroerd, misselijk en zwak. Ze was onwijs snel moe, en ik nam naast dat ik gewoon naar school ging en moest afstuderen, het huishouden op me. Daardoor maakte ik lange dagen, en lag soms pas om 12 uur in bed.

Maar ik ben altijd al sterk geweest van mezelf, al van kleins af aan. Dat was ik deze periode ook. Waar mijn ouders en oma en opa het zwaar hadden, hield ik de hoop erin en de moed hoog. En het hielp. Ik voelde mezelf goed genoeg om hiermee om te gaan. Ja, het was als een messteek in mijn rug, maar ik heb er nooit een enkele vorm van negatieve verhindering aan ondervonden, nooit. Dat was mijn sterkte.

Two Woman Standing on the Ground and Staring at the Mountain

Laatste chemo, nieuwe pijn

Op 3 mei was mijn moeder klaar met de chemo’s. Nu stond ons alleen nog een scan af te wachten die zou blijken of de chemo was aangeslagen, of niet. Was ze voor nu schoon, die vraag hield ons weken bezig. Een paar weken later kreeg mijn moeder rugpijn. Het bleek eerst onschuldig, en dus was het vooral rust houden. Maar de pijn werd steeds erger. Op een gegeven moment zelfs zo erg, dat ze op 30 mei per ambulance naar het ziekenhuis werd vervoerd. Ze kon niets meer.

De scan werd vervroegd, want we waren bang dat de K terug was. Daar waren de doktoren ook bang voor. Voornamelijk dat het in haar nieren zat, en dus ook in haar rug. Paniek, angst en woede, 3 woorden die mijn familie bezat op dat moment. De scan was geweest, en we kregen eindelijk goed nieuws. Ze is schoon, de K is volledig weg. Ze blijft onder strenge controle staan, zeker voor de komende 2 jaar. Maar voor nu, was dat het nieuws waar we zo naar verlangden.

adult, bed, bedroom

Osteoporose

Alleen zijn wij als gezin nog niet van de lichamelijke ellende af. Mijn moeders rugwervels zijn verzakt/weggezakt/ingezakt en dat betekent dat ze moet revalideren. Waar ze dit eerst elders zou gaan doen, mocht ze toch naar huis. Met pijnstillers, therapeutische oefeningen en rust moet ze er weer bovenop komen, dat is althans de voorspelling. Wat mijn moeder heeft met haar rug, heet Osteoporose, en dat zal nooit helemaal verdwijnen. Elke keer kan ze het weer krijgen. Het is niet te verhelpen met een operatie wegens alles wat ze de afgelopen maanden al te verduren heeft gehad. Ze moet het dus zelf doen.

Waar we dus dachten van het zorgproces af te zijn, zijn we een nieuw traject ingeslagen. Stapsgewijs zullen we haar helpen en ook hier duimen voor een snel herstel. Maar ik blijf sterk, net als in de vorige periode. Ik ben er goed mee omgegaan, en heb bewust gewacht met dit te delen. Eigenlijk wilde mijn familie helemaal niet dat ik dit deelde, maar ik moest het toch even een keer van me afschrijven. Nu gaan we vol goede moed verder, blijf ik het huishouden doen en haar verzorgen, en zullen we snel weer terug zijn als waar we waren: pijnvrij, en zorgeloos leven zonder bang te hoeven zijn.

casual, cute, female

Al bleek er toch ook weer slecht nieuws te komen. Mijn moeder kreeg namelijk te horen dat ze ernstige botontkalking heeft. Dit houd in dat ze nog langer moet herstellen, en het de vraag is hoe en of het zich ooit nog hersteld. Ze mag absoluut niet vallen of zich stoten, want dat kan het weer verergeren. Daarbij komt kijken dat als ze ooit de k weer terugkrijgt, de doktoren niets meer voor haar kunnen doen. Haar lichaam is te zwak voor nog een chemokuur. Ik ben niet gelovig, maar God alsjeblieft laat het niet meer terugkomen en laat haar alsjeblieft herstellen in goede gezondheid.

Ik ben trots op hoe mijn moeder vecht. Vecht voor ons gezin, vecht voor mij, vecht voor zichzelf ❤ Ik houd van je mam ❤

Liefs, Demi ❤

Advertenties

28 gedachten over “Mijn moeder en de ergste ziekte die je je kunt voorstellen

  1. Wow deze post heeft me echt geraakt Demi Girl! Je bent heel sterk meid en veel respect voor je moeders vechtlust….een hele dikke knuffel voor jullie beiden meid… Het is super moeilijk als je 1 van je ouders ziek is. Mijn mams heeft hartproblemen en ja die constante spanning sloopt mij soms…but we have to stay strong! ThnQ So much for sharing dear I have your back ! Wij allemaal! Je kunt me altijd appen you know that! Probeer sterk te blijven voor je mams en geniet elk seconde van elkaar! Much love, Miss B. X

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel lieve girl, heel erg bedankt ♡ Ook namens mijn moeder ♡ Jij ook veel sterkte, liefde en beterschap gewenst aan je lieve moeder ♡ Yes girl thank you, I know for sure, en dat geld ook voor jou. Je mag me altijd appen. Dat gaan we zeker doen, you too girl. Dikke hug ♡ Liefs

      Liked by 1 persoon

  2. Sterkte meid! Ik kan me alles levendig voorstellen want heb het ook meegemaakt met mijn dochter. Dat moment waarop je verteld wordt wat de diagnose stort je hele wereld in elkaar als een kaarthuisje. Ik duim voor jullie mee dat ze er weer snel bovenop komt. ze krijgt in ieder geval al veel liefde van jou en je familie lees ik uit je verhaal en soms is dat meer dan genoeg om erdoor te komen. 🙏🏻

    Liked by 1 persoon

    1. Oh bah, dat is net zo afschuwelijk. Ja het is gewoon iets wat zo onvoorstelbaar is, dat je het in eerste instantie ook niet wilt geloven, hoopt dat het een nachtmerrie is en niet de realiteit. Ik hoop dat het met jouw dochter inmiddels weer beter gaat? Dankje, waardeer ik enorm. Dat geven we haar zeker, en ik geef het ook maar al te graag. Liefs

      Liked by 1 persoon

Een reactie plaatsen

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s