Vragenrubriek

Ask Demi #1 Deel 2

Ik ben zo blij met de vragen die ik heb ontvangen. Ze variΓ«ren, en dat vind ik altijd erg leuk ^^ Ik hoop dat ik jullie van een goed advies kan voorzien. Ik zal mijn advies onderbouwen, zodat jullie weten waarom ik dat zou doen/zeggen. Zullen we een kijkje nemen naar de vragen en naar mijn antwoorden? πŸ™‚ PS. Het eerste deel is om 9 uur online gekomen πŸ™‚

  • Celine:Β ‘Mijn ouders zijn al ongeveer 11 jaar aan het scheiden. Mijn vader is nu al zo’n 7-8 jaar definitief bij ons weg. We zijn een gezin van 4 kinderen. Mijn broer en oudste zus zijn al uit het huis maar hebben alles op de voet mee gemaakt. Net zoals ik. Ik heb nog een kleine zus, ook die is sinds gisteren 16 jaar geworden. Zij was nog klein toen alles eigenlijk gebeurde. Dit heeft heel wat veranderd in ons gezin en onze familie. Wij hebben nu ruzie met mijn meme en pepe, we hebben 2-3 jaar niets gehoord van mijn broer. En mijn vader zie ik al niet meer van mijn 17 jaar. Vroeger ging ik in het weekend bij hem, maar ik had het daar zo moeilijk mee dat ik helemaal niet meer wou, omdat ik het erg vond wat hij mijn moeder had aangedaan. En wou eigenlijk niets meer met hem en zijn andere ‘vrouwen’ te maken hebben.Β Nu ik 19 jaar ben en mijn vader al een tijdje niet gehoord heb (zelfs geen sms’je voor mijn verjaardag in augustus) wil ik hem eigenlijk eens vragen hoe het met hem gaat, omdat ik enkele dingen hoorde over zijn gezondheid en zijn werk maar ik weet niet wat ik nog moet geloven…’

Lieve Celine, wat een lastige situatie! Dat lijkt me echt vreselijk om mee te maken… Ik snap dat je boos bent op je vader, ik denk dat ik dat in jouw situatie ook was, maar ik zou hem wel bellen. Als het wel waar is, dat er iets is met zijn gezondheid, dan zou ik dat graag willen weten. Maar aan de andere kant, is het lastig omdat hij ook niet aan jou denkt. Probeer toch de eerste stap te zetten, en vraag hem hoe het gaat. Jullie band zal nooit terugkomen, maar toch hoop ik dat je hem na een belletje of berichtje wat vaker spreekt πŸ™‚

  • Celine:Β ‘Ik heb een heel zwaar verleden, iets waar je als persoon eigenlijk niet aan wil denken. Ik heb tot mijn 16e alles verzwegen tot ik op school iemand had die mij begeleidde in alles waar ik het moeilijk mee had, ik heb het toen verteld aan haar. Weet je nog enkele tips hoe ik iets zwaars kan verwerken? Ik heb al heel wat tips gekregen zoals: * Al je gevoelens vertellen tegen een vertrouwenspersoon. * Een ballon in je hoofd nemen en alles wat je niet leuk vind daarin blazen. * Niet opkroppen.’

Lieve Celine, ik heb ook wel wat tips voor je. Schrijf een keer voor jezelf alles op een rijtje op je pc. Lees het dan na, en verwijder het. Leeg vervolgens de prullenbak. Dit kan helpen om je te realiseren het te proberen te vergeten of om er beter mee om te gaan. Huilen kan ook een goede bron zijn om alles even te vergeten. Huilen kan erg opluchten. En doe dingen die je leuk vindt, en probeer te genieten van de kleine, mooie momenten. Schrijf ze op, en maak een happy boekje. Op de momenten dat het minder gaat, kun je dat boekje pakken en genieten van de mooie momenten πŸ™‚

  • Celine:Β ‘Ik zit nu in een enorm dilemma. Ik zit in mijn laatste (7de jaar) kinderbegeleiding, maar de klas steekt me tegen, het zijn nutteloze opdrachten en ik krijg alles in 1 pak op elkaar en kan er helemaal geen weg mee, ook al plan ik alles in mijn Desk agenda. Ik heb hier al gesprekken over gehad met mijn leerlingenbegeleiding en mijn moeder, en ik ben tot een conclusie gekomen dat ik heel graag verpleging zou gaan studeren. Maar dat is een hele zware richting waar je nog 3-4 jaar mee bezig bent. Mijn probleem is dat er aan beide richting heel wat voor- en nadelen zijn, maar ik niet goed weet wat ik eigenlijk moet beslissen. Stop ik met mijn laatste jaar kinderbegeleidster en ga ik door naar verpleging, of trek ik mij erdoor (waardoor ik in mijn problemen blijf) en ga ik verder met kinderbegeleiding?’

Lieve Celine, ik had nu in mijn laatste jaar OA kunnen zitten. Je bent al heel wat langer bezig, al wel 7 jaar! Dat is niet niets. Het is zonde om al die jaren weg te gooien. En trouwens, je bent nog hartstikke jong! Je kunt deze opleiding afmaken, en dan kijken of verpleging je nog steeds leuk lijkt. Maar dan heb je in ieder geval een diploma op zak, tegenwoordig heb je dat echt nodig. Ik snap dat het lastig is als je klas en opdrachten je nare gevoelens geven, maar je weet niet hoe verpleging is. Stel je voor dat het ook naar is, dan is het zonde. En als je je echt niet meer goed voelt, dan kun je altijd nog switchen. Maar maak de keuze die jou blij maakt, luister naar je hart, die weet altijd wat goed voor je is πŸ™‚

  • Denise:Β ‘Hoe ben je omgegaan met het pesten?’

Lieve Denise, ik heb me er na verloop van tijd niets meer van aangetrokken. Ik ben zoals ik ben, en ik ben daar trots op. Als anderen me niet accepteren zoals ik ben, dan is dat hun probleem, niet het mijne. Ik denk er heus nog wel eens aan, maar ik weet dat ik daardoor sterker ben geworden. Ik maak me minder druk om wat anderen van me vinden, want ik blijf altijd mezelf, ook al krijg ik nare opmerkingen. Ik ben trots op mezelf πŸ™‚

  • Yourinspirationworld:Β ‘Soms wil ik een blogbericht posten, maar kan het lijken op dat van iemand anders. Vind je dat kunnen?’

Lieve yourinspirationworld, het is altijd verstandig om aan diegene te vragen of het mag, maar het is zo dat wat je op internet zet, op openbaar instelt. Het is niet raar als mensen iets van elkaar overnemen. Als je er je eigen draai aangeeft of iets veranderd, dan is het al je eigen. Maar link altijd naar de oorspronkelijke post, dan voorkom je ruzies of narigheden. Maar wil je echt 100% zekerheid, dan zou ik diegene om goedkeuring vragen πŸ™‚

  • Soapie-M:Β ‘Wat is jouw truc om je blog op te laten vallen?’

Lieve Soapie-M, ik heb niet echt een truc. Het is meer dat je geluk moet hebben dat je blog in de smaak valt. Natuurlijk is het goed te reageren op berichten van de mensen die je volgt, want mensen die daar op reageren kunnen jouw blog weer leren kennen, maar dat is iets waar iedere blogger mee bekend is. Blijf gewoon jezelf, want je bent uniek, en dan is je blog dat ook πŸ™‚

Heel erg bedankt voor de vragen iedereen! Ik hoop dat iedereen wat heeft aan mijn antwoorden en adviezen, en deze rubriek komt snel weer terug πŸ˜€

Fijne Sinterklaas vandaag πŸ˜€

Liefs, Demi ❀

Advertenties

22 gedachten over “Ask Demi #1 Deel 2

  1. Wat een lieve en goede tips! Dat happy boekje lijkt me zeker iets! Die ga ik zeker uitvoeren! Thanks! Heeft heel goed geholpen! ❀️

    Liked by 1 persoon

Een reactie plaatsen

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s