Diary

De cursus 7

Het is inmiddels vrijdag. Ik ben ruim op tijd, het is nog maar kwart over 7. Ik besluit nog even een rondje om haar huis te lopen voor ik aan bel. Een chique geklede Louise opent de deur.
‘Hallo, wat fijn dat je er bent! Koffie?’ Ik stap naar binnen en hang mijn jas op. Als ik haar huiskamer binnen kom, zie ik een levensgroot canvas hangen. Louise staat met een jongen op het canvas. Ze heeft een vriendje, waarom krijg ik daar een naar gevoel van?
‘Suiker en melk?’
‘Alleen melk.’ Ze zet 2 dampende koppen koffie neer. Ze pakt de koekjestrommel en gaat op de bank zitten. Ze klopt naast haar op de bank. Ik ga aarzelend naast haar zitten.
‘Zo, hoe is het?’
‘Goed.’ Ik kan mijn ogen niet van het canvas afhouden, het trekt me op de een of andere manier sterk aan.

‘Met mij gaat het ook goed’, zegt ze wat geΓ―rriteerd. Ze volgt mijn ogen en ziet waar ik naar staar.
‘Dat is mijn broer.’
‘Sorry… je wat?’
‘Mijn broer. Hij studeert in het buitenland.’
‘Ah okΓ©, ik… ik dacht dat het een bekende was.’ Ze lacht en biedt me een koekje aan.
‘Goed, zullen we maar gaan beginnen?’ Ik knik en volg haar naar de keuken, waar we aan de eettafel gaan zitten. Ze heeft een mooie, grote, open keuken.
‘Goed, de tijger’, zegt ze. Ze schrijft het woord in het midden. Ze tekent er een cirkel omheen en trekt strepen.
‘Wat kunnen we erbij verzinnen?’
‘Eh, wellicht dat hij gevangen is in het wild, maar stiekem gewoon verlangt naar liefde. Een man komt op ontdekkingstocht naar het wild en komt oog in oog te staan met het beest. Hij rent weg, maar wordt tegen de vlakte gegooid. De tijger wil hem verwonden, maar merkt dat de man een liefde voor katten heeft. Hij likt hem, en ze worden de beste maatjes.’
‘Wauw, dat vind ik echt een mooi idee. Laten we het maar vlug opschrijven, voor we het vergeten.’ Ik pak een pen en een papier en schrijf vlug de korte samenvatting op, waarnaar Louise er een mooi samenhangend verhaal van maakt.

Rond 11 uur zijn we klaar.
‘Het was heel gezellig’, zegt Louise, terwijl ze de glazen en bakken opruimt.
‘Ja’, zeg ik uit fatsoen. Ik wil niet overkomen als een of andere kwijler. Ik pak mijn spullen in en maak een kopie van ons verhaal, zodat als Louise ziek is, ik hem nog kan inleveren, en andersom. Ze loopt mee naar de deur.
‘Dit moeten we vaker doen’, zegt ze, als ze in de deuropening blijft staan.
‘Ja, inderdaad.’ Ze loopt naar me toe en geeft me een kus op mijn wang.
‘Tot maandag.’
‘Ja, tot dan.’ Ze glimlacht en sluit de deur. Ik loop langs haar raam. Ze opent de gordijnen en klopt op het raam. Ik draai me om. Ze zwaait, en ik zwaai uit beleefdheid terug. Ik voel me ineens heel anders.

Wat is er toch met me aan de hand?

Groetjes, David

26 thoughts on “De cursus 7

  1. David krijgt rare gedachten door die kus van Louise , voelt niet goed πŸ˜‰ maar komt ook door het canvas , iets klopt er niet. Ik ga eens een hele andere kant op , haha , wie weet. Fijne dag Demi , liefs…

    Liked by 1 person

Een reactie plaatsen

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s