Diary

Het internaat 14

Gertrude brengt ons ondertussen allemaal een kop thee. ‘Het komt vast goed’, zegt ze, door Betsy haar haar wrijvend. ‘Dank u wel mevrouw’. Gertrude glimlacht en loopt terug naar de keuken. Mimi komt de kamer binnen. Negen paar ogen kijken naar haar. Ze heeft een neutrale blik op haar gezicht. Ze gaat zitten en kijkt ons één voor één aan. Ze stopt haar blik bij Betsy. ‘Ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Waar wil je dat ik mee begin?’ Betsy zet haar theekopje neer. ‘Het slechte nieuws’. ‘Het slechte nieuws is dat je niet meteen vanavond kunt komen, maar het goede nieuws is dat je hier in het weekend komt’. We springen allemaal van blijdschap op en geven Betsy om de beurt een knuffel. ‘Wat fijn! Dan heb je in ieder geval genoeg tijd om te verhuizen!’, Zegt Karlijn, terwijl ze Betsy een knuffel geeft. Toke kijkt met grote ogen naar de omhelzing. Mimi staat op en loopt naar Betsy. ‘Welkom in dit internaat’. Betsy schudt haar de hand. ‘Bedankt mevrouw. Zonder u was het niet gelukt. Ik kan u niet genoeg bedanken’. ‘Dat hoeft ook niet. Wij zullen je de komende dagen helpen met verhuizen, toch jongens?’ We knikken. Mimi laat Betsy uit.

Tevreden ploffen we weer neer. ‘Wat fijn hé, dat het Mimi gelukt is om haar hier te laten wonen’, zegt Karlijn tevreden. Ik wil zo graag aan Karlijn vragen hoe het zit met haar verleden, maar ik durf het eerlijk gezegd niet. Misschien wil ze er liever niet over praten. Ik ben wel heel nieuwsgierig… Zal ik het wagen? ‘K… Karlijn? Mag ik iets vragen?’ Karlijn kijkt mijn kant op. ‘Natuurlijk, jij altijd Chuckie’. Ik slik even en raap dan al mijn moed bij elkaar. ‘Waarom begrijp jij Betsy haar situatie?’ Karlijn kijkt me met grote ogen aan. ‘Karlijn… Je hoeft je echt niet te schamen’, zegt Martin bemoedigend. ‘Nee, echt niet. We hebben allemaal iets naars meegemaakt. Je kunt ons vertrouwen’, zegt Willemijn. Karlijn speelt wat met haar vingers. Een traan biggelt over haar wang. ‘Ik… Ik was vroeger een klein meisje dat altijd met jongens omging. Ik kon het nooit vinden met meisjes. Ik kleedde me als een jongen en ik gedroeg me als een jongen. Ik wilde zo graag bij de meisjes horen, dat ik mijn look drastisch om heb gegooid. De pesterijen hielden wel op, doordat ik dat bij hun ging doen wat ze al jaren bij mij deden. Daar ben ik mee doorgegaan. Nu ik Betsy heb ontmoet, zie ik in hoe fout dat is. Ik wil gewoon mezelf zijn’. Ik pak haar hand. ‘Je weet toch dat je hier jezelf kunt zijn. Wij zijn jouw vrienden’. Karlijn geeft me een knuffel. ‘Bedankt Chuck, dat betekent veel voor me.

Karlijn trekt haar hakken uit, doet haar haar in een staart en trekt haar jurk over haar hoofd. Ze draagt een spijkerbroek met daarbovenop een zwart shirtje. ‘Dit is wie ik werkelijk ben’. Gijsbert staat op en geeft haar een zoen. ‘Ik vind je zo zelfs nog veel leuker’. Karlijn glimlacht en zoent hem terug. We klappen en Karlijn wordt rood. ‘Bedankt jongens. Zonder jullie durfde ik mezelf nooit te zijn’. We geven haar een knuffel.

Sindsdien is het heel gezellig in het internaat. Betsy is bij Karlijn ingetrokken en tussen Karlijn en de meiden is het heel gezellig. Willemijn en ik hebben een relatie gekregen. Dat geldt ook voor Toke en Martin en voor Karlijn en Gijsbert. Ik ben echt heel blij hoe het nu is. Het is nog nooit zo leuk geweest in het internaat.

Ltr, Chuck

Einde

6 thoughts on “Het internaat 14

  1. Eind goed, al goed. Wat een heerlijk einde. Gefeliciteerd Betsy! En wat fijn dat Karlijn nu eindelijk zichzelf is. Zo te zien weet Chuck iedereen blij te maken 🙂 🙂 Super leuk einde Creabeaatje 😀

    Liked by 1 person

Een reactie plaatsen

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s